An
03 Aralık 2009 at 10:55
Her an anını düşünmekten yorulmadın mı? O kadar koşuyorsun ki duracağını unuyorsun arada. O kadar nefes nefesesin ki nefesinin bitmeyeceğini düşünüyorsun nefesinin. O kadar yalnızsın ki kalabalığın içinde nefes alamıyorsun. Herkesin doğruları ile yaşlanıyorsun. İleri değil geri saymaya başladın artık. Sana gülümseyenlerin arkasındaki düşüncelerini görür oldun ama kabul etmek kolay geldi değil mi? Ölüyorsun her gün başkaları bugün yeniden doğdun dese de. Huzuru tanımadığın insanların yanında bulamayacağını anladın artık. Ama yalnızlık da ürkütücü. Sana anlatıyorum evet.
Gelecek birazdan gelecek ve ben gelmeyeceğim.
